Mensen dragen maskers. Ja daar ben ik vandaag wel achter gekomen. Ik werd op een harde manier met mijn neus op die feiten gedrukt. Mensen zijn niet wie ze lijken en zeker niet wat ze lijken. Ze lijken gelukkig, maar zijn dat niet. Ze lijken aardig, maar zijn dat niet. Is dat niet beangstigend? Het idee dat je niet weet wie mensen zijn, hoe goed je ze ook denkt te kennen. Het lijkt me moeilijk, om erachter te komen dat iemand waar je van houdt erg ongelukkig blijkt te zijn. Zo ongelukkig zelfs dat hij niet meer leven wil. Ik kreeg er kippenvel.. Om te horen dat iemand die zo gelukkig leek, zo ongelukkig bleek te zijn.. Is dat iets menselijks? Schuilen achter een masker? Ik weet het niet.. Maar het bezorgt me kippenvel. Ik hoop dat de mensen waar ik van houd hun makser bij me af kunnen doen. Want ook zij hebben er één. Ja, zelfs ik denk dat ik een masker heb. Who hasn't? Zo af en toe, als je je niet op je gemak voelt, ja dan zet je dat masker op. Maar ik hoop dat ik iets kan uitstralen naar mensen dat ze mogen tonen wat er achter dat masker zit. Want in een omgeving zonder maskers kan je ook zelf je ware gezicht tonen. Ik ben blij dat ik in mijn omgeving zulke mensen om me heen heb