Wat doet het pijn,
Niet alleen het verlies van jouw papa.
Maar ook het feit dat jij nu zo alleen moet zijn.
Je ogen lijken leeg, de twinkel is er niet meer.
Ik hoop dat ik die leegte zal kunnen vullen.
En hopelijk komt er een keer,
Dat je met geluk terug kunt kijken naar herinneringen
Ook dan zal ik je helpen,
Met je praten over de leuke en moeilijke dingen.
Maar ook tot die tijd ben ik er voor jou.
Mijn deur staat voor je open en mijn armen zijn gespreid,
Om meer dan ooit je vriendin te zijn, want je hebt me nodig nou.
 |
| Rest in Peace |
Geen opmerkingen:
Een reactie posten